วันจันทร์ที่ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2558

ขอพื้นที่เล็ก ๆ ให้กับละคร #บัลลังก์เมฆ


(ภาพจาก แฟนเพจช่อง one)

(ใครยังไม่ได้ดูแล้วคิดจะย้อนหลังอ่านข้าม ๆ ไปเลยค่ะ สปอยล์เต็ม ๆ)
*คำเตือน เขียนยาวมาก ประมาณสามหน้าครึ่ง(เอสี่ ฟ้อนต์คอร์เดีย14))
**ไม่มีรูปประกอบใด ๆ ทั้งสิ้น ตอนแรกตั้งใจจะเขียนเป็นสเตตัสในเฟซบุ๊ก แต่เขียนไปเขียนมามันยาวเกิน
***เขียนแบบไม่มีทฤษฎีอะไรทั้งนั้น ความรู้สึกล้วน ๆ เขียนแบบไร้ทิศทาง อยากเขียนอะไรก็เขียนไป
****ไม่ลงพันทิปเพราะจำรหัสผ่านพันทิปไม่ได้ -____-

ออกตัวก่อนว่าไม่เคยดูบัลลัก์เมฆเวอร์ชั่นใดมาก่อนทั้งสิ้น เพราะฉะนั้นจะไม่มีการเปรียบเทียบเกิดขึ้นตรงนี้ และนี่ก็เป็นละครไม่กี่เรื่องที่ดูตั้งแต่ตอนแรกยันตอนสุดท้ายแบบสด ๆ เกือบทุกตอน (มีย้อนหลังตอนแรกตอนเดียว แต่ก็ย้อนแบบหลังละครจบแค่ ชม.เดียว)

สามเดือนกับ 25 ตอนสำหรับละครเรื่องนี้ ส่วนตัวคิดว่าเร็วมาก ละครเดินเรื่องเร็ว บทเข้มข้น หักมุม บีบคั้นสุด ๆ

ละครเรื่องนี้พยายามจะเน้นย้ำคนดูตลอดว่า "รักเกินรักมักทำลาย" แต่พอมาดูรายละเอียดกันจริง ๆ มันก็มีทั้งใช่ และไม่ใช่

นายแม่คมขวัญ... รักลูกมาก ดูเหมือนจะเลี้ยงลูกด้วยเงิน พยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ลูกมีความสุข ยอมแม้กระทั่งเอาเงินให้ลูกเขย(ชูนาม)ไปทำยังไงก็ได่้ แค่ขอให้ลูกตัวเองมีความสุข แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น นายแม่คมขวัญก็อธิบายให้ปานรุ้งเข้าใจในสิ่งที่ตัวเองทำ แต่ปานรุ้งกลับไม่ฟัง คิดว่าแม่รักน้อง(ที่ไม่สบาย)มากกว่า

นายแม่ปานรุ้ง... รักลูกมาก พยายามเติมในสิ่งที่ตัวเอง(คิดว่า)ขาดให้กับลูก แต่กลายเป็นว่า "มันมากไป" ทว่า พอมาดูสิ่งที่ลูก ๆ ของนายแม่ปานรุ้งเจอ มันก็ไม่ใช่ความผิดนายแม่ทั้งหมดซะทีเดียว

ชูนาม... รักสนุก รักเงิน รักตัวเอง คิดว่าตัวเองเก่ง ไม่เคยโทษการกระทำของตัวเองเลย(เหมือนแม่เป๊ะ) แต่เอาจริง ๆ เกลียดตัวละครนี้ไม่ลงนะ คือถ้าดูตลอดจะรู้เลยว่าชูนามรักแม่(คุณนายร้อยกรอง) รักลูก(ปานเทพ) มาก ๆ

พ่อเกื้อ... รักนายแม่ปานรุ้งมาก อารมณ์เด็ดดอกฟ้า รักแทบถวายชีวิต #ทีมพ่อเกื้อ

วาสุเทพ... นี่ก็รักปานรุ้งแบบไม่ลืมหูลืมตาดูว่าตัวเองมีคู่หมั้นแล้ว จนปานรุ้งแต่งงานกับชูนาม จนมาเจอปานรุ้งอยู่กับเกื้อ จนตัวเองแต่งงานกับกติยาแล้ว ก็ยังทำผิดลูกผิดเมีย วาสุเทพคือผิดจริงจังนะ ถึงจะไม่ได้รักกติยา แต่ก็แต่งงานแล้ว ปานรุ้งก็มีลูกกับเกื้อแล้ว ก็ยังจะ... นะ

กติยา... แรก ๆ ก็สงสารนะ โดนเพื่อนสนิทแย่งคู่หมั้น แต่นางก็แอบร้ายตอนมาเจอชูนาม สุมหัวกันวางแผนกับชูนาม สุดท้ายได้คู่หมั้นคืน แต่ก็ได้แต่ตัวไง พอสุดท้ายวาสุเทพมาทิ้งไปหาปานรุ้ง ก็ไม่ปล่อยวาง ยิ่งพอมารู้ทีหลังว่าตัวเองท้องยิ่งบ้าไปใหญ่ ตัวละครนี้ความบ้าเข้าขั้นมาก บ้ามาก บ้าขนาดใช้ลูกตัวเองเป็นเครื่องมือแก้แค้น

มารุ่นลูก ที่ต้องเกิดโศกนาฏกรรมเพราะความรักที่มากเกินพอดีของนายแม่ (?)

ปานเทพ(ลูกชูนาม)... นายแม่รักมาก ตามใจ ส่งเสียไปเรียนเมืองนอก แต่หิ้วเมียกลับมา นายแม่ก็พยายามทำทุกวิถีทางที่จะกำจัดสะใภ้คนนี้(วิภาวี) จริง ๆ ตัวละครนี้มันจะไม่พังหรอก ถ้าไม่หูเบา ขี้อิจฉา กลัวคนอื่นได้ดีกว่า (เชื้อพ่อมันแรง)

ปรก(ลูกพ่อเกื้อ)... ลูกแม่ไม่รัก เอ้ยไม่สิ รักน้อยกว่าลูกคนอื่น นายแม่ไม่ค่อยสนใจ เห็นว่าเป็นลูกพ่อเกื้อ คงไม่ทำให้ตัวเองผิดหวัง ดูเหมือนนายแม่จะปล่อยปละละเลย แต่ปรกก็เป็นลูกคนเดียวที่ชีวิตไม่พังนะเออ

ปานวาด(ลูกวาสุเทพ)... รักเกินรักมักทำลายนี่อาจจะโดนปานวาดไปเต็ม ๆ ดูเหมือนจะเข้าคอนเซ็ปต์สุดละ นายแม่เข้มงวดกับปานวาดมาก ให้วาดเป็นคนดูแลน้องตลอด มีอะไรนิดหน่อยก็ดุวาด วาดจะมีความรักก็คอยขวาง เพราะห่วงเกินไป(จริง ๆ ก็เข้าใจนายแม่นะ เพราะโดมกับวาดก็แทบจะใช้ชีวิตคนละแบบเลย) แต่นายแม่รับผิดไปเต็ม ๆ เลยตอนที่เรื่องมันกำลังจะดี แต่นายแม่ก็ทำมันพัง ชีวิตลูกก็เลยพังยับ

ปกรณ์(ลูกวาสุเทพ)... ปานรุ้งเลี้ยงปกรณ์แบบแทบจะไม่ต้องคิดอะไรเองเลย ทำตามคำสั่งอย่างเดียว โอ๋มาก สุดท้ายมันทำให้ปกรณ์ไม่มีความเป็นผู้ใหญ่ ขาดสติในการตัดสินใจ จุดจบของปกรณ์มันวูบเดียวจริง ๆ แต่กรณีปกรณ์เนี่ย มาดูที่ตัวบทละครแล้ว นายแม่ไม่ผิดเลยนะ ไม่ผิดเลยจริง ๆ แต่คนเขียนบทพยายามยัดเยียด(รู้สึกเลยว่าโดนยัดเยียด)ความคิดที่ว่าที่ปกรณ์เป็นแบบนี้เพราะนายแม่

เอาจริงๆ ตัวโครงเรื่องของละครเรื่องนี้มันสนุกมาก ดราม่าเข้มข้นเลยแหละ แต่จุดอ่อนของละครมันดันอยู่ที่บท มีหลายจุดมากที่มันไม่สมเหตุสมผล หนัก ๆ เลยก้ทีมลูกสะใภ้บ้านสมุทรเทวา

นิชา&วิรินทร์... สองคนนี้ตรรกะป่วยมาก มากแบบมาก ๆ นิชานี่ก็แบบเข้ามาในจังหวะที่บ้านสมุทรเทวามันมีแต่เรื่อง แต่นางก้ยังจะเรียกร้องให้ปรกสนใจ มีการประชดว่าปรกรักนายแม่มากกว่า(ก็แม่ปะวะ) วิรินทร์ก็พอกันเลย เผลอ ๆ หนักกว่านิชาอีก คิดว่าตัวเองเก่ง โกหกกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง สุดท้ายโยนความผิดให้นายแม่อีก สามีตายเลยเป็นไงล่ะ ความผิดวิรินทร์เต็ม ๆ

จริง ๆ ยังมีอีกหลายจุดที่บทมันมีรอยรั่ว

ส่วนตัวรู้สึกว่าละครเรื่องนี้มันจะพีคกว่านี้ถ้าบทมันสมบูรณ์แบบ ไม่พยายามยัดเยียดความดราม่าให้คนดูจนขาดความสมเหตุสมผล จนมันหลุดคอนเซ็ปต์ "รักเกินรักมักทำลาย"

มาที่นักแสดง

รุ่นพ่อรุ่นแม่ปังค่ะปังงงงงงงงงงงงงงง ฝีมือดีกันอยู่แล้ว อ้อม พิยดา เล่นบทดราม่าดี ชอบ ร้องไห้ได้น่าสงสารมาก (เกลียดนายแม่ไม่ลง) เต๋า สมชาย ก็สุด ๆ อินเนอร์แรงมาก ทะลุจอ ฉากออกจากคุกนี่สัมผัสได้ถึงรังสีแห่งความเลวร้าย 5555 หนุ่ม ศรราม ก็หล่อทะลุจอ เอ้ย ผิดประเด็น คือเล่นดีอะ บทวาสุเทพนี่ตีบทพ่อแตกกระจุย ตอนที่ไเจอลูกสาวในซ่อง หูยยย ปรบมือ ส่วนมอส นี่ก็แบบ โคตรน่าสงสาร ตอนฉากปานรุ้งจะพาลูกไปอยู่กับวาสุเทพนี่ร้องไห้ปานใจจะขาด คนดูหน้าจอก็ใจจะขาดตาม มันบีบหัวใจมาก เป็นซีนที่เสียน้ำตามากที่สุดแล้วสำหรับละครเรื่องนี้ คือร้องไห้ทั้งเบรก ร้องจนตาบวม

ชอบซีนที่เต๋า มอส หนุ่ม เข้าฉากด้วยกันกลางฝนมาก คือมันดูมีพลังสุด ๆ สายฝนบังพลังการแสดงไม่มิดจริง ๆ

อีกคนที่ไม่พูดถึงเลยไม่ได้สำหรับรุ่นพ่อรุ่นแม่คือกติยา ตอนแรก ๆ ก็สงสารนางมาก ต่อมาเริ่มหมั่นไส้ กลัว มาจนเกลียด คือมันเป็นตัวละครที่พลิกคาแร็คเตอร์แบบสุด ๆ น้ำฝนตีบทแตกกระจุย คือหลอนนางมาก แต่ก็ต้องจับตามองนางแบบไม่ละสายตานะ ต้องดูว่านางจะบ้าแบบไหน น้ำฝนเอาคนดูอยู่มาก ณ จุดนี้ คืออารมณ์แบบฉันเกลียดแกแต่ก็ต้องดูแก ควรมอบรางวัลให้น้ำฝนนะ มันฉีกบทบาทที่น้ำฝนเคยเล่นไว้หมดเลย

มาที่รุ่นลูก เจษกับมาร์ช สองคนนี้เอาบทตัวเองอยู่นะ ยิ่งเจษนี่ฝีมือใช้ได้เลย เข้าฉากกับนักแสดงรุ่นใหญ่หลายฉากด้วย ลืมภาพพี่ปุ๊ของน้องเคทไปเลย มาร์ชก็เล่นดีนะ แต่ติดที่เสียงง้องแง้งไปหน่อย บางซีนมันเลยไม่สุด มาที่พี่กัน พี่กันเล่นติดรัชดาลัยไปหน่อยอะค่ะ แล้วก็พูดเร็วมาก ชอบตอนพี่กันเล่นเป็นวนัสในคู่กรรมมากกว่า นั่นฉันทีมวนัสเลยนะ 55555 ข้ามมาที่โดมก่อน พ้อยท์เล่นดีมากแกกกก ทำไมนะทำไม ไม่ได้เป็นพระเอกเต็มตัวสักที ดันหน่อยเถอะค่ะ

ข้ามมาที่ทีมลูกสะใภ้ก่อน เปมี่&เบน นี่ก็จะให้สองคนนี้ตีกันทุกเรื่องหรือยังไง แต่ก็ชอบนะ แซ่บดี เรื่องนี้บทวิภาวีมันก็ไม่ได้ทิ้งลายริบบิ้นมากเท่าไหร่ ส่วนตัวดูแล้วเฉย ๆ ไม่ได้โดดเด่น ส่วนบทนิชา เราว่าเบญยังพูดแปลก ๆ อะ ไม่รู้นะ ดูแล้วก็เฉย ๆ แต่ก็ไม่ได้แย่ ถือว่าผ่านทั้งคู่ มาที่พลอยชมพู แอ็คติ้งนางไม่แย่นะสำหรับละครเรื่องแรก แล้วบทวิรินทร์ก็เกินตัวพลอยชมพูมาก เลยยังดูขัด ๆ แล้วพลอยชมพูต้องไปเรียนวิธีการพูดมาใหม่อะ ยิ่งมาเจอบทแบบป่วย ๆ ตอนหลัง ๆ นี่แทบพัง แต่มันเป็นละครเรื่องแรก เลยพอให้อภัยกันไป

คนสุดท้ายค่ะ เชอรีนกับบทปานวาด ปังมาก ปัง ปัง ปัง ตีบทแตกกระจุย อยากให้ได้รางวัลดาวรุ่งหญิง ไม่ได้อวยนะ คือเมื่อก่อนไม่ชอบเชอรีน(ไม่มีเหตุผล อย่าถาม 555) แต่แบบ เรื่องนี้นางทำได้ดีมากจริง ๆ เลอค่ามาก ทำน้ำตาซึมไปหลายซีนเลย ยิ่งท้าย ๆ นะ ยอมมมมมมมมมมม

เออ เขียนอะไรเยอะแยะก็ไม่รู้ ยาวมาก นี่ขึ้นหน้าที่สี่ของกระดาษแล้วเนี่ย เยอะเกิ๊น

สรุปแล้ว ภาพรวมละครเรื่องนี้ก็น่าดูนะ ถึงบทมันจะขาดความสมเหตุสมผลไปบ้างก็ตาม ใครที่ชอบดราม่าเข้มข้นก็จัดเลย แต่ถ้าชอบละครลูกกวาดก็ผ่านมันไปเถอะ ไม่เหมาะอย่างแรง แต่ขอเตือนก่อนว่า ละครมันเครียดมาก อย่าดูติดต่อกันหลาย ๆ ตอน มันปวดหัว พักบ้าง เดี๋ยวไมเกรนขึ้น


พอละ พล่ามมาเยอะกว่าตอบข้อสอบอีก จบ